یادم نیست به خاطر قبولی  کارشناسی ارتباطات چقدر از تو تشکر کردم!آن روزها آنقدر درگیر و دار گروه گفت و گوی تمدن ها بودم و این مسیر را قدمی معنی دار به سوی آرمان هایم می دانستم که شاید آن طور که باید و شاید سپاس نگفتم .حالا که بعد از یک بد شانسی خطر ناک تو فرصت داده ای از توتشکر می کنم هر چند بی اندازه از راهی که انتخاب می کنم می ترسم .چون تصور وابستگی اینچنین مالی ای به خانواده ام بی اندازه غرورم را جریحه دار می کند.اما شاید به قول دکتر منتظر قائم  زندگی همین است.خدایا متشکرم